صبح زود از خونه زده بودم بیرون. قرار بود با دوستی بریم کمی بگردیم و جات خالی، خیلی خوش گذشت. شب که رسیدیم خونه دیگه حسابی هلاک بودم، به دوستم گفتم مُردَم از خستگی... ولو شدم جلوی مانیتور کامپیوتر که ببینم از دنیا چه خبر؟ چه می دونستم که تو امروز راست راستی، مُردی از خستگی این همه سال های تنهایی... چه می دونستم همین امروز صبح، صبح روز سوم فروردین سال 1387، همه اش بعد از 38 سال زندگی، یهو هلاک شدی از خستگی و گذاشتی و رفتی... داود جان، داشتم خوش خوشک وسط تیترهای بالاترین واسه خودم می گشتم که این رفتنت عین تیر بلا خورد به چشمم... عزیز ساکت غمگین، کجا رفتی به این زودی؟ سیل خاطرات هجوم آوردن به ذهنم و بی مهار چکیدن از چشمام...... مهربون تنها، گذاشتی رفتی و نگفتی بی تو نکنه حرمت سیتارت بشکنه با همهمه غریبه ها؟ به خدا قسم، همه این سال ها دلم تنگ بود برای عطر چای و هل، برای نغمه های سیتار، مراسم شام، سوسیس کوکتل، نون سنگک، طرح، ایده، نقش، شب زنده داری.... داود عزیز، کسی زیر خبر نوشته بود خب این داود اسدی کی بود؟