راستش فکر کردم باید یه توضیحی راجع به این غیبت طولانیم بدم. این مدت خیلی از دوستانی که به رونوشت برابر اصل سرزدن، محبت کردن و اظهار علاقه کردن به این که وبلاگ زودتر به روز بشه. متاسفانه به دلایل مختلفی، مدت هاست که ذوق و شوقی برای آپ کردن مطالب ندارم.
_ یکی از دلایل خیلی مهم شاید، حال و روحیه خودم باشه که از روز اول هم قرارم با خودم این نبود که برای جلب مخاطب بنویسم، می نوشتم چون خودم به این نوشتن ها احتیاج داشتم. عادتی که از سال های سال قبل، باهام رشد کرده و روزهای خیلی شاد یا خیلی  غمگینم رو به تعادل منطقی زندگی برمی گردونه. اما این جا، کم کمک و با گذشت زمان، احساس کردم که دارم مجبور می شم به نوشتن، حتی وقتی که از نظر روحی حوصله و توانش رو ندارم، اونم نوشتن راجع به مطالبی که همیشه هم الزاما علاقه ای به نوشتن شون ندارم. از اون جایی که از نظر شخصیتی با هر چه که بخواد شکل اجبار بگیره و از صورت انتخاب خارج بشه، مشکل دارم، به تدریج علاقه ام به نوشتن در این وبلاگ کم شد.
_ کمی قبل از این که به مالزی بیام، وبلاگ رونوشت برابر اصل متولد شد. بنا نبود که مطالب وبلاگ منحصرا به مالزی اختصاص پیدا کنه، اما بدون هیچ طرح قبلی، نتیجه این شد که اکثریت مطلق مطالب پیرامون مالزی نوشته شد. خب این شاید بد هم نباشه. به هر حال نتیجه تجربیات و دید من بود از مالزی، اما این روزها حس می کنم فعلا در این باره، مطلب بیشتری برای اضافه کردن ندارم. در عین حال، از اون جا که به تعداد نیت های سفر به مالزی، وبلاگ های جدید بسیاری در این مورد شروع به فعالیت کردن، در نتیجه فکر می کنم کسانی که دنبال اطلاعاتی در مورد مالزی هستن، حتما با کمی جستجو  می تونن به نتیجه برسن.
_ اتفاقا دلیل دیگری که من رو دلسرد از نوشتن کرده،همین تعدد به اصطلاح مالزی نویسان جدیدالتاسیس است که  اکثرا چندان به کیفیت مطالب شون اهمیتی نمی دن. انگار که وبلاگ نویسی یک باید غیرقابل تغییر باشه برای هر تازه واردی به مالزی. کمیت این دست وبلاگ های بی کیفیت به سرعت در حال رشد و فزونی است. باز هم از نظر شخصیتی، هیچ وقت دوست نداشته ام یکی از همه باشم. شاید کمی خودبزرگ بینی به نظر برسه اما واقعا منظورم این نیست. عادی بودن و معمولی شدن رو دوست ندارم.
_ وبلاگ نویسی، در عین حال محتاج ارتباط های مداوم است با دیگر وبلاگ نویسان. متاسفانه اخیرا من در این مورد هم حسابی تنبل شده ام.اشکال همونیه که گفتم، حرف تازه ای ندارم.اما ممنونم از همه دوستان وبلاگ نویسی که مرتبا سراغم رو می گرفتن و منظما به مطالب سر می زدن گرچه من خیلی در جبران این محبت منظم و وظیفه شناس نبودم.

رونوشت برابر اصل رو فارق از نظرهای مثبت و منفی خوانندگانش، و جدا از نگاه دوستان و دشمنانش، دوست دارم. کم نیستن نوشته هایی که به شدت باهاشون ارتباط دارم. به همین دلیل دلم نمی خواد که حیفش کنم.
ترجیح می دم  تا مدتی بذارمش به حال خودش. شاید اگر روزی تونستم با شکل و شمایل جدیدی به روزش کنم، بازم چیزهایی بنویسم.
تمام این مدت سعی کردم صادق باشم و صادقانه بنویسم. بنابراین بهتون اطمینان می دم که می تونین به تمام این مطالب اعتماد کنین. البته فراموش نکنین که همه این ها در نهایت نگاه شخصی من است در گذر زمان و تجربه های جدید و مدام در حال به روز شدن. بنابراین عجیب نیست اگر بعد از مدتی، در مورد مساله مشخصی، تغییر نظر داده باشم.
از همه دوستانی که این مدت همراه و همدل رونوشت برابر اصل بودن، متشکرم.
من همین دور و برهام اما خداحافظ تا نمی دانم کی یا کجا.
____________________________________________________________________________

 
فراموش کردم بنویسم که از بلاگفا هم حسابی کلافه هستم. روزگار خوبی داشتیم با هم اما انگار بلاگفای نازنین هیج تغییری رو برنمی تابه. با توجه به کیفیت سایر سرویس های ارائه دهنده وبلاگ، بلاگفا انگار که در خوابی طولانی فرو رفته... ساده ترینش این که الان نیم ساعته منتظرم پست آخر وبلاگم رو ببینم و هنوز صفحه باز نشده؛ امکانات به روز وبلاگ نویسی پیشکش!