رونوشت برابر اصل

کی بی یو، ویزا، تسویه حساب و غیره

سه ماهی می شه که از کی بی یو اومدم بیرون. نکته جالب اینه که تا پای من و چند تای دیگه از دوستان رسید به مالزی، مسئولین کالج عین نیروی ویژه واکنش سریع، فی الفور و بدون فوت وقت، فردای شبی که رسیده بودیم این جا تمام امور مربوط به ثبت نام و پرداخت شهریه و سایر مبالغ و باز کردن حساب بانکی و غیره رو به انجام رسوندن اونم با احترامات فائقه، اما حالا که مرحله تسویه حساب با کالج است و در نتیجه اون ها باید مبالغی رو به من و دوستان دیگر برگردونن، دقیقا سه ماهه که دارن امروز و فردا می کنن و اصلا براشون مهم نیست که من هر بار برای طی مسافت طولانی بین بندر اوتاما و سایبرجایا کلی هزینه می کنم ،که شاید به زودی از مبلغی که قراره این عزیزان محترم دیگر نه چندان خوش رو و باحوصله به بنده مسترد کنند، بیشتر بشه.از طرفی برای کنسل کردن ویزای قبلی من که از طرف این کالج براش اقدام شده بود هم همین بازی رو دارن درمی آرن.دفعه آخری که رفتم کی بی یو، یک روز کامل کاری وقتم صرف شد تا بالاخره با کلی تماس تلفنی مسئول مربوطه کالج کی بی یو با مسئول مربوطه دانشگاه لیم کوک وینگ، بالاخره خانم مسئول کی بی یو، رضایت بده که پاسپورت من رو تحویل بگیره تا برای باطل کردن ویزای قبلی اقدام کنه.اما نهایتا هم باز سر تاریخ فرستادن پاسپورت به اداره مهاجرت کلی دبه درآورد و تا این لحظه که یک هفته از بحث و جدل ما گذشته، من هنوز مطمئن نیستم که بالاخره ایشون پاسپورت من رو فرستادن یا نه؟

اون یکی قسمت ماجرا هم مربوط می شه به برگردوندن پول پیش خوابگاه به من و هم اتاقیم که مرتبا به نحو معجزه آسایی به تعویق می افته. اولی که اومدیم مالزی، قرار بود از طرف شرکتی که پذیرش دانشجویی رو گرفته بود، برای هر کدوم ما در خوابگاه، اتاقی رزرو شده باشه. ما آمدیم و رسیدیم و هیچ اتاقی هم رزرو نشده بود. اتفاقی که هنوز هم به کرات برای دانشجوهای جدید می افته. خلاصه با کلی صحبت و برو و بیا، موقتا قرار شد که در یکی از اتاق های خانه های دانشجویی اقامت کنیم. اتاق شش نفره بود و ما سه نفر. بنا شد که هر کدوم به جای دو نفر اجاره اتاق رو بدهیم و کسی به جمع مون اضافه نشه. اما این موقتا، سه ماه طول کشید تا بالاخره بعد از یک داد و بیداد اساسی، یادشون افتاد که سه ماهه قراره ما رو به خوابگاه منتقل کنن. خلاصه ما به خوابگاه رفتیم و برای بار دوم پول پیش پرداختیم در حالی که به ما اطمینان خاطر دادن که پول پیش قبلی هم موقع تسویه حساب به ما برگردونده خواهد شد. ما رو متقاعد کردن که چون شرکتی که خانه های دانشجویی رو اجاره می ده، حساب مالیش با خوابگاه متفاوته،ما باید دوباره پیش پرداخت بدهیم.

سرتون رو درد نیارم. مسئول خوابگاه و خانه های دانشجویی، دزد از آب دراومد و از کی بی یو اخراج شد اما تمام اسناد و مدارک مربوط به خانه های دانشجویی رو هم قبل از رفتن از بین برد. شانس من و هم اتاقیم، این قضیه کلی برای ما مشکل شد. چون علیرغم این که ما رسید تمام پرداخت هامون رو داشتیم، اونا می گفتن ما مدرکی نداریم که شما این مبالغ رو پرداخت کردین تا این که یک روز، یکی از دوستان همراهیم کرد و توی بحث پای رئیس کالج و سفارت و وزارت علوم مالزی رو کشید وسط تا بالاخره رفتن همه چی رو ریختن بیرون، سه نفر آدم بالغ نشستن یک ساعتی حساب کتاب کردن و اومدن گفتن آره حق با شماست و از اون روز تا حالا سه ماه می گذره!!!!

تا این جای ماجرا رو داشته باشین، بقیه شو هم هر طوری که بشه می نویسم. اما خلاصه بدانید و آگاه باشید که اون چراغ سبز اول، به این جا ختم شد.

راجع به سطح دوره های زبان کی بی یو هم پستی خواهم نوشت.

مطلب را به بالاترین بفرستید:

|+| نوشته شده توسط ندا در پنجشنبه 1 شهریور1386 و ساعت 22:42 |

business article