لابد حق با من نیست

دوشنبه 19 شهریور1386 ساعت: 16:57

 

نداجون من الان مالزی هستم !
می خواستم یه وبلاگ بزنم روی هر چی مالزی نویسه کم کنم ! شانسم زد و از طرف
پارس گستران فناوری بهم یه سایتدادن . الان دارم قالب می سازم . منتظر باش تا
آدرس بدم بیا ببین کف کن.

***

پنجشنبه 22 شهریور1386 ساعت: 16:22

salam khanoom age beshe ke ba gooshit az daneshgaah va daneshjooa ax bendazi va bezaari too web site kheyli khob mishe.vaay yadam nabood ke to kheyli khaste hasti na aslan velesh kon
to hamishe khaste hasti va kaar daari
bye

***

دست کم هفته ای چند تا از این جور کامنت ها برام فرستاده می شه، چه این جا، چه در یاهو ۳۶۰ و هر بار متعجب می شم که مردم چطور فکر می کنن؟ اساسا گاه گداری چنین فرصتی به خودشون می دن؟

کامنت اولی به عنوان نظر خصوصی فرستاده شده بود بنابراین اسم نویسنده اش رو حذف کردم،حتی با فرض این که اسم می تونه مستعار باشه. صادقانه اقرار می کنم که یکی- دو بار هم خوندمش و باز هم همون قدر حیرون موندم. ارتباط بین کلمات " ندا جون " و " کم کردن روی مالزی نویس ها و کف کردن " رو درک نکردم!

ضمن این که فکر می کنم این کامنت با ای میلی که من روز قبلش از طرف شرکتی به نام پارس گستران فناوری دریافت کردم، بی ربط نیست. ای میلی که در اون قول ارائه بسیاری امکانات جانبی برای این وبلاگ به عنوان یکی از وبلاگ های برگزیده این شرکت داده شده بود که می تونست خیلی هم جالب باشه اما راستش چون نام کاربری و کلمه عبور رو خواسته بودن، من به هیچ عنوان اعتماد نکردم.

از روزی که شروع به نوشتن این وبلاگ کردم تا به امروز، هیچ وقت این فکر به ذهنم نرسیده بود که یکی از کاربردهای وبلاگ می تونه کم کردن روی بقیه باشه، اونم وبلاگ نویس هایی که هر کدوم به طریقی منفعت شون به من رسیده بود؛ فکر می کنم "رونوشت برابر اصل" اگر منفعتی برای خوانندگانش نداشته، دست کم ضرری هم بهشون نرسونده که حالا بخوان با چنین دعوت نامه حیرت آوری به جنگ برای حفظ رو و آبرو دعوتش کنن. سعی می کنم مثبت اندیش باشم و این کامنت رو بذارم به حساب نوعی از شوخی که من باهاش آشنا نیستم. سعی می کنم به خودم بقبولانم که کسی واقعا به خودش اجازه نمی ده بابت یه وجب چاردیواری مجازی، بخواد کل کل راه بندازه.خدا رو شکر که جا برای همه هست و کسی هم جای کسی رو تنگ نکرده و وبلاگ نویسی هم مدام رشد صعودی داره و البته خدا رو باز هم بیشتر شکر که وبلاگ نویس های مالزی کمیت شون به قدری با شتاب داره سیر صعودی طی می کنه که بودن یا نبودن مجموعه ای از اونا می تونه کلا بی اهمیت باشه و گم و گور در میان این همه مدعی.

چند وقت پیش که رضا ( نویسنده وبلاگ چرکنویس) تصمیم گرفت که دیگه تو وبلاگش چیزی ننویسه، بهش گفتم حیفه بعد از این همه مدت تعطیلش کنی؛ جواب داد که ماشالا انقدر مالزی نویس داریم که دیگه لازم نیست من بنویسم. مدتی که گذشت، من هم به همین نتیجه رسیدم.به همین دلیل هم تو یکی از پست هام گفتم تا وقتی در مورد مالزی می نویسم که حرفی برای گفتن در موردش داشته باشم. وقتی دیگران هم دارن پرانرژی تر و متنوع تر و باانگیزه تر از من می نویسن، چرا باید تکرار مکررات کنم.

از طرف دیگه،قبل از این که بیام مالزی، نوشته های وبلاگ، یادداشت های شخصی و روزانه من بود. این جا که اومدم کمی به ضرورت شرایط و کمی برای شریک شدن تجربه های اندکم با دیگران در مورد مالزی نوشتم. اما هیچ وقت فکر نمی کردم که این نوشته ها برای بعضی از خواننده هاش تبدیل بشه به انجام وظیفه ای اجباری که اگر روزی نخواستم که بنویسم، این دست خواننده ها طلبکار باشن که به چه حقی؟!!! و البته بی هیچ نام و نشانی، مزه ای هم بپرانند و بروند تا روز دیگری که حوصله شون سر رفته بود و از سر بی کاری باز هم گذارشون به این جا افتاد.

شما خوانندگان ناشناس، لابد حق دارین طلبکار باشین و شما حق دارین که در قالب درخواست و پیشنهاد، امریه صادر کنین. و حتما بدیهی است که من در وبلاگ خودم هم حتی، حق تصمیم گیری ندارم، و مبرهن است که من حتی حق این که درگیر زندگی خودم باشم رو هم ندارم.

من غیر از این جا گاه گداری در یاهو ۳۶۰ هم چیزهایی می نویسم که شاید بشه گفت کمی شخصی تر هستند. قصد دارم از این به بعد رونوشت برابر اصل رو از شکل صرفا یه وبلاگ اطلاع رسان در مورد مالزی خارج کنم و کم کم به رویه قبلی برگردم.البته هر وقت مطلب جالبی در مورد مالزی باشه، خب حتما می نویسم.

فعلا یه قول انجام نشده از قبل دارم که سعی می کنم به زودی بهش عمل کنم اونم مطلبی در مورد کی بی یو است. امیدوارم زیاد بدقول نشم.فعلا چند تایی از عکس های کی بی یو رو این جا ببینید.

|+| نوشته شده توسط ندا در شنبه 24 شهریور1386 و ساعت 1:37 | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

پيوندهای روزانه

پيوندها

امکانات

  RSS