رونوشت برابر اصل

خوراکی های مالزی، کابوسی برای شکموهای ایرانی

انتخاب غذاها و خوراکی ها در مالزی، برای ایرانی ها معمولا کمی دشواره. حتی بوی غذاهای این جا، می تونه اشتهای ماها رو کور کنه. اما مطمئنا در نهایت کسی گشنه نمی مونه چون تقریبا- و نه همیشه- یکی از شعبه های فست فودها در دسترس هست.

شاید براتون جالب باشه بدونین غذا خوردن در مالزی هیچ ساعت بخصوصی نداره. هر ساعت شبانه روز که از کنار رستوران ها و اغذیه فروشی ها رد بشین، مشتری های گرسنه رو می بینین که مشغول تناول غذای مورد علاقه شون هستن.از طرفی همه این رستوران ها و غذاخوری ها همیشه مشتری های خودشون رو دارن و کلا به نظر می رسه مردم مالزی به غذا خوردن در رستوران خیلی علاقه دارن. یکی از صحنه هایی که به طور حتم با اون برخورد می کنید، اغذیه فروش هایی هستند که هر کدام کنار خیابان چند دست میز و صندلی چیده اند و غذاهای ارزان قیمت می فروشند.

یکی از نکات جالب اینه که خیلی از غذاها و خوراکی های مالایی طعم شیرین دارن. اسم پفک برای ماها یادآور طعم شوری است در حالی که پفک های مالایی، شیرین هستن. حتی پاپ کورن شون هم همین طور، شیرین و با ته مزه وانیل که به یک بار امتحانش می ارزه اما من که بیشتر از یک بار نتونستم تحملش کنم. جالبه که این ها پاپ کورن شیرین رو همراه نوشابه یا آب میوه که بازم شیرینه می خورن!!

چند روز قبل، یک بسته ماهی سوخاری آماده سرخ شدن خریده بودم که امروز یادش افتادم و یه چند تا تیکه اش رو سرخ کردم. چشمتون روز بد نبینه، اولین تیکه شو که خوردم دلم بهم خورد، شیرین بود!

برای خریدن ماست هم باید حسابی دقت کرد وگرنه اونم ممکنه شیرین از آب دربیاد.فکر کنید که یک باقالی پلوی حسابی درست کردین و نقشه کشیدین که همراه ماست نوش جان کنید یا در فکر یک ماست و خیار خوشمزه هستین اما اولین قاشق ماست رو که می خورین، نقشه هاتون همه نقش بر آب می شن چون ماستی که خریدین، ته مزه شیرینی داره.

بد نیست اگر خواستین جایی اسپاگتی سفارش بدین، اول مطمئن بشین که شیرین نباشه.بله این هم احتمال داره!

البته بعضی از غذاها خودشون شیرین نیستن، اما سسی که به غذا اضافه می کنن شیرینه، بنابراین هر جا دیدین دارن چیزی شبیه سس یا آب خورشت روی غذاتون می ریزن اول از طعمش مطمئن بشین بعد اجازه بدین که به غذاتون اضافه بشه.

روی دیگر سکه، غذاهای تنده که معمولا متعلق به هندی هاست. گاهی وقتا انقدر این غذاها تند هستن که خوردن حتی یک قاشق از اونا برای خیلی از دوستای فلفل دوست هم غیرممکن می شه در حالی که خودشون دارن دولپی و بدون هیچ مشکلی تناولش می کنن. از طرف دیگه غذاهای هندی معمولا پر از ادویه جات مختلف و میخک و هل و برگ بو و غیره هستن که شاید این ترکیب خیلی برای ما مأنوس نباشه.

غذاهای چینی هم حکایت خودشون رو دارن.البته بعضی وقت ها می تونین چیزای خوشمزه ای هم توشون پیدا کنین اما معمولا غذاهاشون آب پز، آبکی، لیز و بی مزه هستن.

به نظرم غذاهای ژاپنی بیشتر به ذائقه ما نزدیک هستن البته شاید به جز سوشی که تکه های ماهی خام پیچیده در میان جلبک دریایی هستن و ظاهر رنگارنگ شون آدم رو یاد شیرینی های خوشمزه می ندازه اما من که از تصور خوردن ماهی خام هم حالم بد می شه.

این جا هم مثل ایران برنج یکی از مواد غذایی اصلی است اما هم جنس برنج هاشون با برنج ایرانی فرق می کنه و هم روش طبخ شون. این جا برنج رو خیلی شفته و خمیرمانند درست می کنن و در عین حال فقط با آب خالی و بدون نمک و روغن می پزن. اگر خواستین تو خونه غذا درست کنین یادتون باشه که اغلب برنج های این جا زود شفته می شن بنابراین باید کمتر از معمول بهشون آب اضافه کنین.

نمی دونم دوستایی که ساکن مالزی هستن تا حالا چه غذاهایی رو امتحان کردن، اما جالب می شه اگر هر کدوم از شما که چنین تجربه ای داشتین، تو بخش کامنت های این پست خوب و بدش رو با بقیه شریک بشین.این طوری تجربیات شما می تونه برای سایرین هم قابل استفاده باشه.

مطلب را به بالاترین بفرستید:

|+| نوشته شده توسط ندا در سه شنبه 10 مهر1386 و ساعت 20:57 |

business article