یه نکته نسبتا مهمی هست که دلم می خواد حتما راجع بهش بنویسم. ایرانی جماعت انگار هر گوشه دنیا هم که بیفته، هویت بی هویت این چند دهه اخیرش رو باید با خودش همه جا خرکش کنه.

توصیه ایمنی امروز نه در مورد بارندگی های شدید مالزی است و نه در مورد حشرات بی وجدانش. درس امروز در باب عدم اعتماد به ایرانی های دور و برتونه. بی اعتمادی محض، مگر این که خلافش ثابت بشه.

متاسفم که دارم اینا رو می نویسم اما آدم انقدر شاهد اتفاقات ناخوشایند هست که شاید نگفتن این قضایا یه جوری خیانت باشه به یه عده آدمای ساده بی شیله پیله.

تو دیار غربت سعی کنین تو انتخاب دوستاتون خیلی دقت کنین. جامعه ایرانی این جا خیلی کوچیکه، در اولین مراحل آشنایی همه مکنونات قلبی و قبلی تون رو نریزین وسط .

به کسی پول قرض ندین و مسئولیت هیچ کاری رو که به شما مربوط نیست به عهده نگیرین.

و اگر طالب یه زندگی آروم هستین قاطی باندبازی بعضی از این ایرانی های علاقمند به هیجانات خاله زنکی نشین. زیاد عاقبت خوبی نداره.

این جا هم مثل ایران، بلکه خیلی بیشتر، ایرانی های همیشه در صحنه، نیروی قابل ملاحظه ای رو صرف انتقال اخبار خاله زنکی و خانمان برانداز می کنن. این جا هم تعدادی از ایرانیان غیور، مدام در حال طرح نقشه هستن تا حال بعضیا -که معتقدن زیادی خوشن- رو بگیرن.

این جا به شکل بسیار اغراق شده ای چشم و هم چشمی بیداد می کنه. دور و برتون پره از آدمای پز عالی، جیب خالی. فکر نکنین باید پا به پای دوستان تون ولخرجی کنین. یکی دو ماهی صبر کنین، بعد فرصت دارین دارایی تون رو به رخ شون بکشین، چون دیگه آهی در بساط ندارن.

راستی خیلی قاطی مسائل عشقی نشین یا اگر مرتکب عشق و عاشقی می شین یه جورایی سعی کنین مورد عشقی تون از محیط درسی تون دور باشه وگرنه خیلی زود به دلیل مصائب عاشقانه و تک ها و پاتک های عشقی، از درس و دانشگاه و این حرفا می افتین. پول رو تا قرون آخر خرج می کنین و بعد هم دست از پا درازتر برمی گردین وطن اسلامی.

خلاصه ماجرا این که اگر به قصد درس اومدین این طرفا، بهترین راه اینه که سرتون رو بندازین پایین، آسته برین، آسته بیاین که گربه شاخ تون نزنه.